موندم خوابگاه اما چه فایده، وقتی روزه هستم هیچ کاری نمیتونم انجام بدم، تقریبا همش خوابم. اصلا مفید نیست موندنم. اواخر هفته ی دیگه میرم. حتی الانم توان اینجا نوشتن ندارم.

الان که دارم این پستو میذارم داره اذان صبحو به افق یزد میگه. قبلش هم یه دعای قشنگ میخوند. حیف. من تا الان بیدار موندم اما کار خاصی از پیش نبردم. وقتی میخوام تو کارم تقلب کنم با وجدان خودم درگیرم. اکا گاهی چاره ای ندارم. خدا منو ببخشه. تو نمازخونه نشسته بودم و سرگرم تایپ که یهو دیدم نمازخونه پر از دختر شد که برا نماز صبح اومده بودن. منم که با چه لباسی... . خلاصش اینکه دوزاریم افتاد که الان حاج آقا هم میاد، بدو بدو وسایلمو جمع کردم که از نمازخونه بپرم بیرون. اما همش وسایلم میریخت. خلاصه اینکه خیلی اعصابم خورد شد. بالاخره یه دختری برام جمعشون کرد. اصلا انقدری ک

چقدر خوابم میاد، اما ساعت ۴ والیبال شروع میشه، مطمئنم استادمم بیدار میشه ببینه، به نظرم استادم یه خانوم دکتر عالی و رشد یافته در همه ابعاده. اما من نمیدونم بیدار بمونم والیبالو نگاه کنم یا بخوابم. صبحم کلی کار دارم.

سلام. امروز اومدم کافینت ایمیلمو چک کنم اما همش فکر اینجا بودم. دلم برا اینجا تنگ شده بود. وقتی خونه هستم دلم میخواد اینترنت داشتم و همون لحظه تمام حرفای تو دلمو بنویسم. اما حیف وقتی میام بیرون یادم اصلا رغبتی به نوشتن ندارن. بخصوص اینکه وقتی میام کافینت احساس میکنم صاحب کافینت همش داره از سیستم خودش چک میکنه که من دارم کجا میرمو چیکار میکنم. انگار آدم تو کافینت حریم خصوصی نداره. افسوس که چاره ای نیست. الانم احساس میکنم این کافینتیه حواسش هست. بنابراین اصلا تمرکز برا نوشتن ندارم. افسوس

مامان گفت که فردا صبح میریم خونمون، کامنت قبلیمو که خوندم دیدم کلی غلط تایپی داره ، معذرت میخوام حوصله اصلاح کردنشونو ندارم چون با تبلت دارم مینویسم، از فردا دوباره نت ندارم.

امروز برگشتم یزد، یعنی در حقیقت شنبه برگشتم چون الان دیگه دوشنبه حساب میشه، خیلی حالم بده و خسته هستم، جهنمیه برام امشب. توان نوشتن ندارم.